Nostos Studios

From the Blog

Santorini_Anoixi

Η ιστορία του νησιού

Σύμφωνα με τον μύθο, η Σαντορίνη αναδύθηκε από τα βάθη της θάλασσας – άποψη που δικαιολογείται από τη διαχρονική δραστηριότητα του υποθαλάσσιου ηφαιστείου και τη γεωλογική μορφολογία του νησιού. Ίχνη ζωής και ανθρώπινης δραστηριότητας έχουμε από την Πρώιμη Εποχή του Χαλκού. Για τη Μέση Εποχή του Χαλκού (1900-1600 π.Χ.) οι ενδείξεις πληθαίνουν και μαρτυρούν μεγάλη ανάπτυξη.

Οι ανασκαφές του καθηγητή Μαρινάτου έδειξαν ότι στην περιοχή του Ακρωτηρίου αναπτύχθηκε ένας προϊστορικός οικισμός με αξιόλογο πολιτισμό και με πολύ σημαντικό λιμάνι. Η μεγάλη έκρηξη του ηφαιστείου της Υστερης Εποχής του Χαλκού (1600 π.Χ. περίπου) έθαψε τον οικισμό αυτόν κάτω από 30 μέτρα τέφρας.

Η έκρηξη του 1600 π.Χ. άλλαξε τη μορφή του νησιού. Δεν ξέρουμε αν όλοι οι κάτοικοι πρόλαβαν να το εγκαταλείψουν πριν από τη μεγάλη καταστροφή, πού μετοίκησαν, ή πότε επέστρεψαν. Ευρήματα μαρτυρούν κατοίκηση τουλάχιστον τον 13ο π.Χ. αιώνα. Στο νησί δραστηριοποιήθηκαν οι Φοίνικες και στη συνέχεια ήρθαν οι Λακεδαιμόνιοι με αρχηγό τον Θήρα κι εγκαταστάθηκαν στο Μέσα Βουνό ( Αρχαία Θήρα).

Τα αρχαιολογικά Ευρήματα της Γεωμετρικής Εποχής (10ος -8ος π.Χ. αιώνας) και της Αρχαϊκής Περιόδου (7ος-6ος π.Χ. αιώνας) δείχνουν ότι οι κάτοικοι του νησιού είχαν αναπτύξει σχέσεις με τους κατοίκους των γειτονικών νησιών και των μικρασιατικών παραλίων και το 630 π.Χ. ίδρυσαν την αποικία της Κυρήνης στη Β. Αφρική.

Τον 6ο αιώνα η Θήρα είχε δικό της νόμισμα, με τα δυο δελφίνια ως έμβλημά της.

Η οικονομία ήταν κλειστή και οι Θηραίοι καλλιεργούσαν, ψάρευαν και έκαναν εμπόριο με τα προϊόντα τους.

Στον Πελοποννησιακό πόλεμο η Θήρα υποστήριξε τη Σπάρτη, αφού ήταν δωρική αποικία. Στα ελληνιστικά χρόνια έγινε ναυτική και στρατιωτική βάση των για τους οποίους το νησί ήταν σταθμός στους θαλάσσιους δρόμους από το νότιο προς το βόρειο Αιγαίο.

Στη βυζαντινή εποχή η Θήρα ανήκε στο Θέμα του Αιγαίου. Λόγω των αραβικών επιδρομών στη διάρκεια του 9ου αιώνα, οι κάτοικοι μετοίκησαν στο εσωτερικό του νησιού, σε οχυρές και αθέατες από τη θάλασσα θέσεις. Η περίοδος αυτή χαρακτηρίζεται από παρακμή και φτώχεια.

Στη διάρκεια της Ενετοκρατίας η Σαντορίνη ανήκε στο Δουκάτο του Αιγαίου. Ίσχυε το φεουδαρχικό σύστημα και η Σαντορίνη ήταν έδρα της Καθολικής Αρχιεπισκοπής.

Καθ” όλη τη διάρκεια της Λατινοκρατίας τα νησιά υπέφεραν σε μεγάλο βαθμό από πειρατικές επιδρομές Φράγκων, Μουσουλμάνων ακόμη και Ελλήνων, που ανάγκαζαν τους κατοίκους να ζουν σε οχυρωμένους οικισμούς, τα Καστέλια.

Το 1537 ο διαβόητος ο Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσσα κατέλαβε το νησί για λογαριασμό του Σουλτάνου. Το 1566 παραχωρήθηκε στον πλούσιο Εβραίο τραπεζίτη Ιωσήφ Νάζη ως το 1579 που παραχωρήθηκαν οριστικά στην οθωμανική αυτοκρατορία.

Στα τέλη του 17ου αιώνα, το προνομιακό καθεστώς της Σαντορίνης και των άλλων νησιών, μαζί με τις αλλαγές στην κοινοτική οργάνωση, έδωσαν τη δυνατότητα για την ανάπτυξη της γεωργίας και της εμπορικής ναυτιλίας Τον 18ο αιώνα ο πληθυσμός έφτασε τους 9.000 κατοίκους.

Τις τελευταίες δεκαετίες του 19ου αιώνα και τις πρώτες του 20ού αναπτύχθηκε, στα μέτρα του νησιού, η βιομηχανία. Ο πόλεμος και οι κοινωνικοπολιτικές εξελίξεις της Ελλάδας οδήγησαν το νησί σε οικονομική παρακμή που επισφράγισε ο καταστρεπτικός σεισμός του 1956.

Η θεαματική ανάκαμψη άρχισε μετά το 1970 όταν άρχισε να αναπτύσσεται ο τουρισμός με ρυθμούς πραγματικά εντυπωσιακούς.

Comments are closed.